Çocuk yaştayım. Ortaokul 1.sınıfta 9 zayıfım olduğu için babam beni okula gödermedi. İsteğim dışında bayan terzinin yanına çırak verdi, toplam on çıraktık. Basit işleri yapıyorduk, etek kenarı sülfüle yapmak gibi. Terzinin 9 tane kedisi vardı, hepside besili ve bakımlıydılar, tıpkı bayan patronumuz gibi.
Bir gün siyah saçlı, siyah giyimli, şimdiki zamana göre şişman ama o zamana göre de balık etli , orta yaşlı bir bayan geldi. Elbise diktiriyordu ve provaya gelmiş, diğer çırak arkadaşlarım anlamlı anlamlı gülüp fısıldaşıyorlardı, pek anlam verememiştim o zamanlar. Giderken hepimize o zamanın ne kadardı hatırlamıyorum ama sanki 1 ytl gibi bahşiş vermişti biz çıraklara. Bizim için çok iyi bir paraydı o devirde, fakat kızlar bu para yenmez bi fakire sadaka verelim dediler. Neden yenmez diye sordum çünkü o bayanın randevuevinde çalıştığını söylediler. Ben yine anlamadım ama herhalde kötü birşey diye düşündüm.
Evlerimize gitmek üzere ayrıldık, elimdeki bahşişe bakıp duruyorum, çocuk aklımla sadaka vermeyip harcamaya karar verdim. Herzaman böyle harçlık nerde birdaha. Valla bakkala gitttim bir sürü şey aldım ama sadece kare kare küçük fakat tadı hala damağımda kalan gofretleri hatırlayabiliyorum sadece. Şimdi bir sürü gofret var ama o lezzette o tatta yok hala.
Sonra vijdan azabı çektim tabii, ya Allah bana günah yazarsa diye. Bence diğer çırak arkadaşlarımda kendilerine harcamıştır, sonrada benim gibi pişman olmuştur.
Bahşişi yemekle günah işledikmi bilmiyorum ama bahşişi veren kişinin çoooooooook sevap işlediğine eminim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder