İçime sığamıyorum.

Of of, var içimde bir sıkıntı,sebebini biliyorum, bu evden daha sakin, penceresi orman ve deniz manzaralı, korunaklı, huzurlu bir eve taşınmak istiyorum. Tüm düyayı gezmek, herşeyi görmek istiyorum. Önce Türkiye'den başlamak, Singapurda mola vermek, Japonya'da şuşi yemek, Afrika'da safari yapmak v.s.
Araba kullanmak istiyorum, süratli, yol sadece benim çünki. Uçağa binmek, tropikal meyveler yemek, konforlu otellerden yer ayırtmak, Zeki Müren'den şarkılar, şık spor elbiseler giymek, ünlü ressamları sollamak, dünyada hiç yazılmamışları yazan bir  KİTAP yazmak istiyorum. İçime sığamıyorum, bana daha geniş bir yer lazım. Haykırmak istiyoruuuuuum. Dünyanın en ünlü kayak merkezinde  kayak yapmak,  Merkür'e komşu olmak istiyorum.

    

 İşte sevgili, bir sevgi nasıl değiştirir dünyanın seyrini.
Duygular çook eskidi.
Baktım aynaya, orda gördüm yeni beni.
Oysa aynada gördüğüm de eski.

Celep Celepçioğlu

2010 Yazıydı, vadide bi yürüyüş yapayım dedim. Bir saat yürüdükten sonra, vadi merdiveninden çıkışa ulaşmak üzereydim. Allah allah, kadının biri elinde örgü örerek geziyor yavaş yavaş, arkasında da, tüyleri dökülmüş, çelimsiz bir horoz. Kadın nereye o da oraya. Günaydın, tavuk peşinizden ayrılmıyor maşallah dedim, sert sert baktı, o tavuk değil, onun bir adı var. Şakamı yapıyor diye baktım yüzüne, gayet ciddiydi valla. Onun adı Celep, soyadı da Celepçioğlu dedi. Haydaaaa, nerde besliyorsun dedim, birlikte yaşıyoruz dedi. Zor olmuyormu bakımı? Artık bende ciddileştim, yoo, karton kutuda yaşıyor benle beraber, o benim oğlum!

Gülsemmi ağlasammı bilemedim ama çok üzüldüm. Oğlu kızı varmış ama arayıp sormuyorlarmış, kocasıda vefat etmiş.

Kalabalıklar içinde bile, yalnız insanlar var.